tt ads

Tek Renk

Alaşağı eden ikilem çubukları yolumda, birine yaklaşmak, ötekini dengesizliğe itiyor. Birini istemek, ötekini yok ediyor. Sonunda ikisine de değer biçmeden kendi içinden ayrılıyorsun. İkisi de sağlam, sen yorgun, ayrı, bambaşka… Sonunda ‘kendini adadığın çok şey olmamalıydı’ düşüncesi beliriyor, ayna gibi yansıyor suratına. Ellerini kullanıyorsun ulaşmak için değerlerine. Değerlerinin ucu bucağı olmadığından bir yerlerde tıkanıyor uzunluğun, erişemiyorsun ya da bunu yapma isteğin bütünüyle körelmiş oluyor.

Köreldikçe anlıyorsun, anlama hali ile beraber çubuklarını tekrar yerlerine dizmeye kendini zorluyor, hallice alıştığını yapmaya inanıyorsun. Etrafındaki çiçeklerden bir haber, dolanıyorsun. Belli olmayan tek şey benim çizgim değil belli olmayan çok şey. Ortalığa dökülüveren her şey. Çiçekler de buna dahil. Haliyle ben de içimi dışıma akıtan nehirlerimin, tepeden tırnağa oradan da avucuma dolup taşması heyecanı ile yaşıyorum. Tam bu sebepten ötürü, belli olmuyor çizgim, ufalanıp kendi haline büzülüyor. Bazen bir bakıyorum, dışıma çıkmaya çabalıyor benliğim. Tutmak ne denli doğru?

Tek Renk
Free Creative Stuff adlı kişinin Pexels’daki fotoğrafı

Hepsi bu orta alanın birer imgesi işte. Benden bana göç eden, yer edinen imgeler. Edinilen yer de öyle lafı edinilmeyecek kadar dar değil üstelik. Beni kaplıyor neredeyse. Rengarenk görmek istediklerimin yanında bazen tek bir rengin içinden sızan ışığa kendimi kaptırıp gidiyorum. Tüm bedenim, görüntüsel, işlevsel olarak ona bulanıyor. Düşüncelerimin havasında sadece o renk süzülüyor, konuşmaya çabaladığımda tek tek akan sözcüklerim tam anlamıyla o renkle bütünleşmiş. Beni neyin etkilediğini bilmemekle birlikte nasıl bu denli kapıldığımı sorgulamaya kalmadan rengim dönüyor. Bir anda rengarenk olabiliyorum. Ne denli ben?  Ne kadarıma sözüm geçebilir artık?

Bir yerde sizin de böyle kaldığınızı aklıma getiriyorum. Nelerle uğraştığınızı, neyi, nasıl gördüğünüzü? Eminim hayalimizin bize yansıttığı, gördüklerimizin, içimize düşen imgelerinden oldukça farklıdır. Merak ediyorum fakat size bir yerde de bulanmak istemiyorum. Bu bizi götürür, derinleştirir gibi geliyor. Ne kadar etrafa maruz kalırsam, sanki bir yerde kendimi bulmayı unutmuş oluyorum. Benim rengim bulanıklaşıyor, o arada evimi özlüyorum. Sizde de öyle, değil mi?

 

Duygu Temiz’in son yazısına ulaşmak için tıklayınız.

 

 

Görsel Kaynakları

Pexel

twitter beğeni

office 365 pro lisans

tt ads

Bir Cevap Yazın