İnsan Kadar Korkutucu Olmak

İnsan Kadar Korkutucu Olmak

Birkaç gün önce yeni bir şeye başladım. Şey de ne? Yeni bir yaşam, yeni bir aşk ya da yeni bir… Durduğum yerde bir buçuk kilometre yürüdüm. İnanılır gibi değil. Bir yere varamadığım kocaman bir buçuk kilometre, birçok ama ele kalan düşüncelerle…

Bazen gerçekten özlüyorum. Geçmişte kalan birisini değil. Gelecekte olan bir şey değil. Bazen neden üçe bölünmüş bir şiirin son kıtasını okumadım ki diyorum. Bazen kendimle tartışıyorum. Bazen bunalımların en dibini sıyırırken güzel bir şiir beni kendime getirir diye düşünüyorum. Özlüyorum özlemesine de bir adımım beni yalnızlığa sürüklerken, o yalnızlığın beni kendime getirebileceği düşüncesini es geçiyorum.

İçimde bir zehir var. Güzel bir şiir okusam diyorum, güzel bir şiir okusam geçer mi bu zehir. Bir şiir, birçok acıya panzehir olabiliyorsa, neden içimde bulamadığım bu farklılığa engel olmasın ki? Az önce okudum üçüncü kıtayı, bitiremeden kelimelerin arasına daldım yine, bir başlık düşünüyorum virgülleri ardı ardına atarken kelimelere. Bu başlık beni anlatsın, içimdeki zehirden bahsetsin ve okuduğum şu satırları betimlesin istiyorum.

İnsan Kadar Korkutucu Olmak
İnsan Kadar Korkutucu Olmak

Bu aralar kafamın içinde dönüp duran birkaç cümle donakalıp ekranı izlememe neden oluyor. “…siyah beyaz bir film oynuyor kareyi birlikte doldurduğumuz…” diyorum. Sonra ekrana bakan gözler. Bazen bir şiir ya da bir şarkı ya da bir kitap ya da bir insan, kendimi bulduğum nadide yerler. Bazen kaçtığım insan oluyor. Laf anlamayan, lafı dinlemeyen, okumadan konuşan insan.

İnsanı bir kuyuya iten de onu oradan çıkartan da insan. Kaybolmaya iten ve kendine getiren. Bazen kıyıda köşede bir çiçek olsaydım diyorum. Aklımın en işlek caddesinde köşede duran bir çiçek olsaydım. Gelip geçenleri izleseydim. Eminim ki o çiçeği de ezen bir insan olacaktı.

Aklımın bana oyun oynadığını düşünmüyor değilim. Etrafta bunca dolaşan varlık insan olmayabilir de, insan kılığına girmiş birkaç bilinenin dışında varlık insan kadar korkutucu olmak için bunu bize yapıyor olabilir mi?

Eğer öyleyse gerçekten içimi bir hüzün kaplar. Bilinen hüzünlerden farklı olur. Etrafa karşı avazım çıktığı kadar bağırırım. Yine mi bana haber vermediniz? Eğer gerçek bu değilse yarım bıraktığım üçüncü kıtayı tamamlarım. İnsan kadar korkutucu olmak bir deyim olsa bu deyimin anlamını vurgulamak için.

 

İlker Has’ın diğer yazılarına ulaşmak için tıklayınız.

Bizi Twitter’dan takip etmek için tıklayınız.

İlk görselin kaynağı için tıklayınız.

Öne çıkan görsel Resim Gerd Altmann tarafından Pixabay‘a yüklendi


Leave a Reply

Your email address will not be published.