Memleket Çıktığın Yoldur I Fuat – Beşir Diyaloglar I

Memleket Çıktığın Yoldur I Fuat – Beşir Diyaloglar I

-Bugün yıkık bi’ bina gördüm Fuat Abi. Hatırımda sen belirdin neden? Bu kadar acıyı yüzünde taşıyacak kadar neden yaşadın? Evvela yaşamak değil ölüm savaşı seninki. İnançlı kimi insanların büyük derdiydi bu kendiliğinden ölmek. Dertleri üst üste koyup Tanrıya ulaşma isteği. Ama senin yükün ağırdı, ben şahidim. Yüzünde asılı duran bi’ hüzün, kopup gidecek gibi değil hani. Elleri vardı, elleri gözlerinden tutup yaşlar çekiyordu her defasında, görüyorum. Yüreğindeki buz gibi cehennemi görüyorum. Öyle alev alev esiyorsun ki. Sözlerinde açık kapılar yok. Yersiz yurtsuz kalan cümleler yok. Senin gibi olmak için kaç kez bu yağmurda ıslanmam gerekir. Sen bu dünyayı affedecek kadar nasıl kızdın söylesene!

+ Sabah beşti. Çıktım gittim evden.

Kapıdan çıktığında başlar yol. Ayrılık ensende, anılar paçanda dolanır. Huysuz çocuk gibi yapışırlar paçana. Ağır aksak yürütür seni. İçinde yana yana kül olduğun evine bir de uzaktan bakmak istersin.

Ev dediğin dört duvar. İçi çürür içindekiyle, dışardan taş duvar. Bi’ evde kimler ölüyor, büyüyor, üzülüyor, kırılıyor, ayrılıyor. Bilmiyordum. Ben ilk kimsenin beni görmediği o bilmediğim evlerden birinde pencere dibinde dizlerimi ısırıp saati beş ettim. İlk gitmeye ilk terk etmeye o pencere dibinde başladım. Öyle çıktım evden işte o gece. Saat beş ne oluyor bilmiyorum, bugün bile!

Çok yürüdüm arkama bakmadan, baksam bir adım gidemezdim. Ayaklarımı sürüdüm. Çok düşündüm. Düşünmek için süründüm. Karar vermeye, ait olmaya gidiyordum. Bir ait oluştan geliyordum.

Et tırnaktan ayrıldı, ben yurdumdan ayrıldım.

Bilseydim yol vuslata gebe, doğacak günleri güneşleri beklerdim, dilimde gurbet türküleriyle.

Sabah saat 5 de evden çıkan kimse geriye kendisi gibi dönmedi Beşir. Sırtında bir palto olur, elinde bir bavul. Varsa taşıyacak yükün kendinden başka. Başın yerde ayaklarına bakarak varırsın oraya. Adım adım arar bulursun yolu, tabelalara , tariflere bakmadan merak etmeden . Yolların da tüccarları olur Beşir. “Nereye” diye düşünmeden çıktığın evinden “nereye” diye düşünmeden bir bilet alırsın.

Memleket Çıktığın Yoldur I Fuat - Beşir Diyaloglar I
Resim Comfreak tarafından Pixabay‘a yüklendi

Bir gurbet bileti, daha hızlı terk edebilmek için gönlündeki tüm memleketleri.

Otogarda üç beş adam olur belki. Yalnız, kimsesiz kadınlar olur. O saatte yazılan mektuplar, söylenen söyler, aranan kimseler yalan değildir. Arayacak kimsesi olmayanlar iyi bilir. Sabah beşte dağlar ardı güneş her zamankinden daha gerçektir.

Tek nefes binersin otobüse. “Sen” “ben” telaşsız cam kenarı bulursun gözlerine. Kaybolana kadar yol gideceksin şimdi.

Dağlarda memleketini, yollarda gönlündeki gurbeti göreceksin. Çorak topraklara dönen kalbine, her yol ayrımında umut ekeceksin.

Geri dönesin gelse bile artık nereden geldiğini unutacak kadar yol gidersin Beşir. İstersin ki bu yollar sana memleket edindirsin. Yalnız bırakmasın bu kıyamette. Yolu gurbete, ayrılığa eş tuttuğun için önce kendine sonra dünyanın tüm şiirlerine kızacaksın. Biri bile seni dönmeye ikna edemedi diye. Yalnız türküler bırakacaksın ardında, seni bulmak isteyen dilinde tüttürdüğün türküden bulacak, bilecek seni.

Bir köy otobüsü içinde taş yoldan giden yaşlı yorgun biri hissedeceksin ruhunu, öyle görecek öyle hürmet edeceksin ona. Hiç konuşmadan yüzünü yola döken o ihtiyar sen olacaksın. Gözünden düşen her damlaya ah edeceksin artık. Tek başına çekinip çıktığın yol, artık arkadaşın olacak. Memleket istedin ya yollar senin yurdun olacak. Bir yolcu gördün mü senden başka, sana benzeyen, yüzündeki kırıklıktan kaderinizin aynı olduğunu, aynı yol olduğunu, kaderinin bundan böyle o olduğunu bileceksin.

Sabah beşte otobüslerin, yolların kavuşturmayacağını ayıracağını bileceksin. Yolları ezberlercesine gözün hep yolda olacak. Sevdiklerimizi gözler gibi beklediğimiz yağmurlar vardır ya. Sordun ya kaç kez yıkanmak diye yağmurda. İzini kaybettirecek kadar yıkan Beşir. Sen bile kim olduğunu unutana kadar yıkan. Ama ardında kalan, sabah beşte seni yola düşürense eğer eve mutlaka geri dönersin. Nereye gidersin o saatte bilmem ama taşlarda saklanırsın, onlara benzemek için. Yersiz yurtsuz cümleler dedin ya Beşir ben o cümlelerim.

Yüzümdeki o beni hiç bırakmayan hüzün, Tanrı’nın şefkatidir.

Bizi Twitter’dan takip etmek için tıklayınız.
Diğer deneme yazılarımıza ulaşmak için tıklayınız.


Raziye Ayhan

Raziye Ayhan

cümleler, peşi sıra ama asla öylesine sıralanmamış sözcüklerin izleridir. hepimiz o izlerden gideriz. ben de onları yazarım.
https://wikikultur.com/

Leave a Reply

Your email address will not be published.